aquilo era un rosario interminable de mamonadas sen máis misterios que os que se poden chegar a deducir do fraude en que cada quen anda embarcado cada vez máis lonxe de si mesmo.........vouche dicir algo: es moito máis guapo en PERSOA que na realidade.........baila o que queiras con quen queiras ata caeres de cú feito po, ninguén vai pasar a aspiradora.......................ollos que non ven, corazón disidente.......................isto pásame por ir de orgonautaautónomo no medio e medio de orangulandia......................os semáforos están todos en ámbar negro, que pasen as cadeiras de rodas e os cans dos cegos..........................fumei un puro a máis velocidade da permitida e collín un grandioso atranque pulmonario................adeus, meu ego, lonxe de aquí poderás durmir tranquilo.................... ..........................non te asustes se non me atopas ao espertares.....................estarei fabricando coas miñas mans de aeroplano unha nube para pasado mañá.............hoxe non virei comer, tomarei un bocado de ar putrefacto das chemineas que aínda están
por desmoronarse.................conseguirei como sexa transformalo en caviar de adverbios de dúbida e posibilidades...................................... unha soa cullerada encherame os tanques de electricidade.....................querería darche un beixo de mel centrífugo sobre un flan de xelatina de queroseno pero só me quedan de coco deshidratado recheos de desepero...................hoxe todo o día tiven medo ata de min mesmo..................as unllas do alcatrán practican rabuñaduras de estrañamento................dos sorrisos só quedan minas de ruínas vindo abaixo......................choven negróns.....................e recibos da luz.............
raspaduras de fotóns
